{"id":5987,"date":"2024-05-02T22:57:26","date_gmt":"2024-05-02T22:57:26","guid":{"rendered":"https:\/\/waiihu.com\/?page_id=5987"},"modified":"2025-08-08T21:17:14","modified_gmt":"2025-08-08T21:17:14","slug":"workshop-part-2-listening-to-moluccan-authors","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/workshop-part-2-listening-to-moluccan-authors\/","title":{"rendered":"Workshop Deel 2: Luisteren naar Molukse schrijvers."},"content":{"rendered":"
\n
\n
\n
\n
\n
\n
<\/div>\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n
\n
\n

<\/h1>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n
\n
<\/div>\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n
\n
\n

<\/h1>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/section>\n
\n
\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n
\n
\n

BLOG<\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n
<\/div>\n
\n
\n
<\/div>\n
\n
\n
\n
\n

Workshop deel 2: Luisteren naar Molukse schrijvers.  <\/span><\/h3>\n

<\/span><\/h3>\n

The online workshop about \u2018The Children’s Book\u2019 part 2 was held on Saturday at 9 in the morning. We received the texts on Thursday. Jan was unstoppable, he made one illustration after the other. I only got going on Friday. How should I prepare a workshop on writing? Telling them about the Dutch children\u2019s book in general was easy. Talking about what I\u2019ve done with my own book was also a breeze.<\/span><\/h3>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n
\n
Mail ons<\/span><\/a><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n
\n
\n
\n

De woorden van mijn ouders, de klanken en kleuren, die ze aan mijn taalwereld hebben toegevoegd zijn in mijn DNA gegrift, hebben mij in essentie gevormd. Hoe groot mijn passie voor de Maleise talen en culturen ook mag zijn, mijn referentiekader wordt dagelijks gevoed met het Nederlands en het Engels en de culturele opvattingen, die daarmee gepaard gaan. Sommigen denken in woorden, zien woorden als ze hun ogen sluiten. Mijn gedachten zijn woordeloos, behoeven geen komma\u2019s, punten en uitroeptekens. Vormen, klanken en kleuren bewegen zich in gevoelsgolven over een universeel pallet in mijn hoofd. In jouw hoofd kan niemand kijken, hoe kan iemand wat jij denkt verwoorden? Kan iemand een mening hebben over wat zich in jouw hoofd afspeelt? Mag een ander daar wel iets van vinden? De vrijbuiter in mij zegt dat dat niet hoeft. Schrijf wat je wilt, hoe je het wilt, jij bent jij. De schrijver in mij zegt dat je schrijftechnieken kunt gebruiken, wanneer je 5 -dimensionale gedachten op het tweedimensionale papier tot leven moet brengen. \nDe ene schrijver is de andere niet, mensen zijn nu eenmaal uniek. Een standaard schrijfwijze is er voor het creatief schrijven denk ik ook niet. Maar wat weet ik nu helemaal? Ik neem via face time contact op met Thilma Lewerisa van Komunitas Timur Menulis om de werkvorm te bespreken; de gespreksvorm sprak me het meeste aan.\n\u201cWij houden allemaal van schrijven, sommigen doen het langer en vaker dan de ander. Maar jullie beheersen het Ambons beter dan ik en wie ben ik om mijn stijl van schrijven als werkvoorbeeld te nemen? Ik ben een westerling, de bijdrage van \u2018Timur Menulis\u2019 is belangrijker, want jullie zijn het die de boeken in het Ambons gaan schrijven. Het Oosten schrijft in haar taal haar verhaal.\u201d\nThilma pareert: \u201cTante Lise uw Ambons Maleis is goed hoor, ook al bent u in Nederland geboren.\u201d Mijn ego is gevleid. Ik weet alleen donders goed dat ik nog een jaar of 2 zou moeten onderduiken in de Molukse bergen om me de taal volledig tot in de puntjes eigen te kunnen maken, als een native speaker. Dat komt nog wel. Gelukkig zijn er voorlopig andere manieren om me te verdiepen in mijn zielstaal, via de studie van het Ambons, de gesprekken, de workshops, het lezen en het schrijven van het Ambons.\nDe ochtend begon stralend, de een na de ander las hun eigen verhaal voor en toverde een klankbeeld en landschap dat me vervoerde naar de andere kant van de wereld. Soms viel de regen met bakken uit de lucht en dan weer stond ik met de voeten in het water onder een strakblauwe hemel. Soms was ik alleen in mezelf verzonken en dan weer met mijn broertje aan het spelen of was ik bij mijn moeder met een bloedneus.De kracht van het schrijven is het kunnen bewegen in elkaars gedachten, als je kunt luisteren, dan kun je schrijven. Terwijl het schrijven voet aan de grond heeft gekregen in de Molukken, blijkt dat het illustreren nog niet van de grond is gekomen. Zo had ook alleen \u00e9\u00e9n deelneemster illustraties bij haar verhaal. Jans\u2019 verbeelding van de verhalen werd enthousiast ontvangen. Soms zegt een plaatje meer dan 1000 woorden. De deelnemers lazen hun verhaal voor, waarna Jan, Komunitas Timur Menulis, de auteur en ik over het geschrevene en illustraties van gedachten wisselden: <\/span><\/p>\n

Some think in words, see words, when they close their eyes. My thoughts are wordless, don’t need commas, periods and exclamation points. Shapes, sounds, colours, accompanied by emotions sometimes, move as a wave over a universal pallet in my head. No one can see what\u2019s going on in your head, how can anyone put into words what you think? Can anyone have an opinion about your thoughts? Is anyone else allowed to have an opinion about that anyway? The freebooter in me says: \u201cWrite whatever you want to write, you be you\u201d. The teacher in me whispers that writing techniques could help bring 5-dimensional thoughts to life on two-dimensional paper.  <\/span><\/p>\n

So I facetimed Thilma Lewerisa, my contact person for the writers group \u2018Timur Menulis\u2019 to discuss the best approach with her. “We all write, some do it longer and more often than others. You all speak Ambong Malay, probably better than I do, so who am I to give a workshop on writing in Ambong Malay? I am a Westerner. You are the ones, who will be writing books in Ambong Malay. The East writes its own stories in its own language.” Thilma parries: “Auntie Lise, Thilma also happens to be my niece, your Ambong Malay is good, even though you were born in the Netherlands.”  <\/span><\/p>\n

Mijn ego is gevleid. En ja, op school hebben ze alleen Indonesisch leren spreken en schrijven, maar ik ben me er heel goed van bewust dat ik nog een jaar of 2 in de Molukse bergen zou moeten onderduiken om het Ambong-Maleis tot op het laatst volledig onder de knie te kunnen krijgen. detail, als moedertaalspreker. Die dag zal komen. Ondertussen zijn er andere manieren om mij te verdiepen in mijn zielstaal, door te studeren, langeafstandsgesprekken te voeren en door te schrijven. <\/span><\/p>\n

We besloten vooral naar elkaar te luisteren en open gesprekken te voeren over de teksten en illustraties. Die ochtend begon stralend, de een na de andere aarzelende schrijver las zijn eigen verhaal voor en toverde een klankbeeld en landschap tevoorschijn dat mij naar de andere kant van de wereld voerde. Soms regende het met bakken uit de hemel en soms stond ik met mijn voeten in het water onder een strakblauwe lucht. Maar ik ging weer helemaal op in mezelf en speelde met mijn broer. En het volgende moment veegde mijn moeder mijn bloedneus af. <\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n
\n
\n
\n
\n

Moving around in the other\u2019s mind is the power of the writer. While writing has gained a foothold in the Moluccas, it appears that illustrating has not taken off yet. Only one participant had illustrations for her story. Jans’ depiction of the stories using AI was enthusiastically received. Sometimes a picture says more than a thousand words.  <\/span><\/p>\n

With ‘Parau Gaba-Gaba’, a canoe made of leaves, Aswal Safain drew attention to a traditional children’s game and the family dynamics of a fatherless family. <\/span><\/p>\n

Firda Umarella schetste tekstueel een dorpsgezicht over een jongen die graag voetbalt. <\/span><\/p>\n

Mia Bura wrote in clear Indonesian prose, why it’s better to eat vegetables and had striking coloured pencil illustrations by Eyreine Sout. <\/span><\/p>\n

Lommie Ephing schreef in versvorm over eindeloze stortbuien en natte kleding die ook binnenshuis nat bleef. <\/span><\/p>\n

Thilma Lewerisa wrote fluently about the fun experienced at the traditional fishing event ‘Sasi Lompa’. <\/span><\/p>\n

Aswal Safain bracht met \u2018Parau Gaba-Gaba\u2019, een prauw van bladeren, een traditioneel kinderspel onder de aandacht en de gezinsdynamiek van een vaderloos gezin.\nFirda Umarella schetste lyrisch een dorpstafereel over het jongetje dat graag voetbalt.\nMia Bura schreef in helder Indonesisch proza, waarom je beter groenten kunt eten en had sprekende kleurpotlood illustraties van Eyreine Sout.\nLommie Ephing schreef in versvorm over eindeloze regenstromen en de natte kleding die ook binnenshuis nat bleven\nThilma Lewerisa schreef vloeiend over het plezier bij het traditionele visserij evenement \u2018Sasi Lompa\u2019.\nTwee andere deelnemers hebben hun verhaal niet bijtijds in kunnen leveren. We hebben ze helaas dus niet kunnen horen of kunnen bespreken. Komunitas Timur Menulis pakt de draad na de Workshop met deze deelnemers op. \nHelen Rijoli schreef een levendig verhaal over twee jongens die samen met hun moeder het traditioneel gerecht \u2018colo-colo\u2019 klaarmaakten.\nErny Makassar kwam als enige met een andere verhaalvorm, een legende in het Indonesisch. Het gaat over twee jongens die erachter kwamen, dat je moet waarderen wat je hebt.\nLokale tradities, gewoonten en wijsheden waren in alle verhalen verwerkt. Alle verhalen \u2013 op twee na \u2013 waren in het Ambons Maleis geschreven. Om goed in het Ambons Maleis te kunnen schrijven, moet je veel Ambons Maleise boeken lezen. Nu liggen er nog geen boeken in het Ambons Maleis in de bibliotheek en de boekenwinkels. Maar ze komen eraan, ik kan ze al ruiken. \nWe staan aan de wieg van een nieuwe schrijfcultuur, schrijven in het Ambons Maleis. Het is spannend, avontuurlijk, boeiend om met z\u2019n allen de eerste stappen te zetten. Wai Ihu heeft een geweldige partnerorganisatie in Kelompok Timur Menulis gevonden. De workshops waren een goede aftrap voor een productieve samenwerking.\n\nDoor Lise Yian Sui de Fretes, 2 mei \u201824 <\/span><\/p>\n

Helen Rijoli wrote a vivid story about two boys who prepared the traditional dish ‘colo-colo’ together with their mother. <\/span><\/p>\n

Erny Makassar was de enige die met een andere verhaalvorm kwam, een legende in het Indonesisch: twee jongens leerden op de harde manier dat het belangrijk is te waarderen wat je hebt. <\/span><\/p>\n

Lokale wijsheid en tradities werden in alle verhalen verwerkt. Op twee na zijn alle verhalen in het Ambong-Maleis geschreven. Om goed in het Ambong-Maleis te kunnen schrijven, moet je naar verhalen in het Ambong-Maleis luisteren en Ambong-Maleis-boeken lezen. Op dit moment kunnen we alleen naar verhalen luisteren, er zijn nog geen boeken in het Ambong Maleis beschikbaar. Maar ze zullen er snel zijn, ik kan ze bijna ruiken. We staan \u200b\u200baan de wieg van een nieuwe schrijfcultuur, schrijvers die in het Ambon-Maleis schrijven. Dat is een spannende, avontuurlijke, fascinerende gedachte. Wai Ihu is blij de schrijversgroep \u2018Timur Menulis\u2019 te hebben ontmoet. De workshops waren een goede aftrap voor een productieve samenwerking. <\/span><\/p>\n

<\/span><\/p>\n

By Lise Yian Sui de Fretes, 2 mei \u201824 <\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/section>\n<\/div>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

BLOG Workshop part 2: Listening to Moluccan authors.   The online workshop about \u2018The Children’s Book\u2019 part 2 was held on Saturday at 9 in the morning. We received the texts on Thursday. Jan was unstoppable, he made one illustration after the other. I only got going on Friday. How should I prepare a workshop on writing? […]<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"brizy-blank-template.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-5987","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/5987","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5987"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/5987\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/waiihu.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5987"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}